Als afsluiting van de 1ste Nationale Conferentie van Inheemse Vrouwen, die van 28 augustus plaats vond in de hoofdstad Brasilia, trokken op 7 augustus 5000 vrouwen, afkomstig van meer dan 100 verschillende Volken, op naar het Plein van de Drie Machten.
Daar boden ze het Nationaal Congres hun slotverklaring aan. De titel hiervan: “Handvest van de lichamen onze grondgebieden ter verdediging van het leven”. Het zijn de 49 belangrijkste voorstellen die op de conferentie en tijdens de voorbereidende bijeenkomsten door de vrouwen gedaan werden en tot doel hebben daarmee een sterker en gedifferentieerd overheidsbeleid ten gunste van de Inheemse Volken te ontwikkelen.
Delen uit de slotverklaring:
“Wij van afkomst guerrilla vrouwen bevinden ons in een permanent proces van strijd ter verdediging van onze Lichamen en onze Territoria. […] Wij zijn bewakers van de planeet, voor de genezing van de aarde. Ons lichaam is territorium!
Wij, zusters, vrouwen uit alle hoeken van dit land, met harten vol vreugde, eer en toewijding, vrouwen van het land, vrouwen als wortels uit de aarde, vrouwen van water, vrouwen van zaad. Wij schrijven een nieuw hoofdstuk van onze collectieve geschiedenis van verzet en hoop.
Tijdens onze ontmoeting bezetten we dit gebied, een voorouderlijke en politieke ruimte in de hoofdstad van het land, om onze woorden opnieuw te laten weerklinken als liederen van strijd, genezing en wedergeboorte. Mars! Wij trekken op! En zullen voortgaan met marcheren.
Wij gaan verder, met onze voeten in de aarde, onze ogen gericht op de toekomst, en bevestig en opnieuw dat ons lichaam heilig terrein is en wanneer ze ons aanraken, raken ze heel Moeder Aarde. Wij zijn de stemmen van degenen die ons zijn voorgegaan en degenen die voorouders zijn geworden in de strijd. Wij zijn de kracht van eeuwenlange gebroken stiltes. Wij zijn zaden die zelfs in de moeilijkste tijden ontkiemen. Wij zijn de levende voorouders die pulseren in elke stap die in deze mars is gezet. Als vrouwen, leiders en krijgers, generatoren en beschermers van het leven, zullen we stelling nemen en vechten tegen de schendingen die ons lichaam, onze geesten, onze territoria beledigen. Door het verspreiden van onze zaden, onze rituelen, onze taal, zullen we ons bestaan garanderen. We zijn gemobiliseerd om een permanente confrontatie aan te gaan tegen geweld, om te vechten voor territoriale rechten, voor klimaatrechtvaardigheid, voor de erkenning van ons lichaam als territorium en om de plaats van inheemse vrouwen in machtsruimtes te garanderen.
Wij zullen ons lichaam, onze geest en onze culturen levend houden. En dit zal zijn voor de bescherming van onze territoria. De aarde is meer dan alleen de plek waar we wonen. Die is heilig, in staat om naast de mens planten, dieren en een oneindig aantal levende wezens te laten ontkiemen en te verwelkomen, en zo omgevingen samen te stellen waar het leven in zijn volheid vrucht draagt. Het land is de basis voor het Goede Leven. En het Goede Leven kan als leidraad dienen voor toekomstige keuzes van onze autoriteiten en het bestaan van de hele mensheid verzekeren. Welzijn moet voor iedereen worden ontworpen; dus bestrijden we onrecht, privileges en alle mechanismen die ongelijkheid en de degradatie van territoria veroorzaken. We bestrijden het ontwikkelingsmodel dat het land en de natuur alleen beschouwt als input voor de productie van goederen en consumptie. Onze strijd is voor een wereld waarin iedereen in vrede, veiligheid en gezondheid kan leven. Onze schreeuw is voor klimaatrechtvaardigheid! Wij zijn degenen die de planeet het meest beschermen met onze traditionele manieren om met onze territoria om te gaan. En desondanks zijn wij degenen die het meest te lijden hebben onder de gevolgen van klimaatverandering. Lange tijd hebben we elke dag de noodkreet van onze Moeder Aarde gehoord. Dit is wat ze een klimaatnoodsituatie noemen. Onze rivieren drogen op, onze vissen verdwijnen, onze tuinen ontkiemen niet meer gemakkelijk, de loop van het water, de dieren, de bladeren, de vruchten hebben hun gedrag veranderd. We zien hebzucht, het gebruik van het leven voor winst. Dit moet stoppen! Zijn de blanken vergeten dat ze ook water zijn, dat ze aarde zijn? Deze intense degradatie van biomen die aan de gang is, of het nu gaat om ontbossing, de uitbreiding van de agrobusiness, het gebruik van gifstoffen voor de productie, illegale mijnbouw en mijnbouw, of door olie-exploratie, infrastructurele projecten, waterkrachtcentrales, snelwegen, havens, spoorwegen – dit alles bedreigt uitdrukkelijk het leven. (…)
Elke keer als we ons bewust worden van een klacht over bruut geweld tegen inheemse vrouwen en meisjes, zijn we collectief gewond. We moeten dit scenario veranderen. We gaan strategieën implementeren om deze misdaden het hoofd te bieden. Hiervoor hebben we een adequaat overheidsbeleid en volledige gerechtigheid voor ieder van ons nodig. We eisen dat de Braziliaanse Staat luistert naar onze oproepen. (…)
Wij steunen deze grote oproep aan alle volkeren van de wereld om zich te verenigen in dialogen, voorstellen en acties die gericht zijn op het opbouwen van een nieuwe mogelijke manier om met Moeder Aarde om te gaan, en ook met elkaar, wezens die op haar leven.” (…)
(Bron: Anmiga, 11/8/25)
Voor meer informatie:
www.indianeninbrasil.nl
www.cimi.org.br
www.anmiga.org/en/home-english/